Nieznane fakty dotyczące biegunów magnetycznych

Jaka jest funkcja biegunów magnetycznych?

Czy to możliwe, że istnieje więcej biegunów magnetycznych?

Bliski znalezienia odpowiedzi na te pytania był Johannes Kepler, kiedy formułował swoje prawo o eliptycznych orbitach. Pierwsze prawo Keplera mówi: „Każda planeta Układu Słonecznego porusza się wokół Słońca po elipsie, w której w jednym z ognisk jest Słońce”. Według Russella to prawo jest słuszne lecz niepełne, dlaczego? Dlatego, że mimo, iż elipsa posiada dwa ogniska, drugie zostało w tym prawie pominięte. Okazuje się, że ten fakt stanowi klucz do zrozumienia zasady działania podwójnej polaryzacji, która istnieje w KAŻDYM polu falowym.

Prawo o eliptycznych orbitach dowodzi, że Kepler był bliski zrozumienia, że cztery, a nie dwa bieguny magnetyczne utrzymują podwójnie przeciwną równowagę dwukierunkowego wszechświata. Dwa bieguny magnetyczne nie wystarczają do powstania trójwymiarowego, promienistego wszechświata, w którym istnieje okresowość i cykliczność zjawisk. Dla swej równowagi musi on posiadać dwa bieguny do kontroli wytwórczej siły dośrodkowej i dwa przeciwne bieguny kontrolujące radioaktywną siłę odśrodkową.

Istnieją więc CZTERY bieguny magnetyczne: północny, południowy, wschodni i zachodni, czyli dwie odpowiadające im polaryzacje: północno-południowa i wschodnio-zachodnia. Każda orbita planety jest równoważona przez te bieguny, a rozwój planet przebiega pod ich wyłączną kontrolą. Dwa nieznane dotąd bieguny – wschodni i zachodni – to dwa ogniska eliptycznej orbity, o której mówi prawo Keplera. Bieguny wschód-zachód odpowiedzialne są za skracanie się i wydłużanie orbit i posiadają ten sam – co bieguny północ-południe – punkt podparcia z którego wychodzą, i do którego powracają. Działanie obu polaryzacji przebiega w ścisłym związku.

Żeby móc sprawować kontrolę nad materią, nauka musi zrozumieć czym jest materia oraz jakie są etapy na drodze jej kształtowania się od stanu zero do pełnej formy, i jej rozpadu z powrotem do stanu zero. Zamiast wierzyć, że jest czymś, czym nie jest, i wykorzystywać ją do swoich celów tylko na podstawie wiary, należy wiedzieć czym JEST naprawdę.

Wiedza o prawach rządzących powstawaniem i ruchem planet jest tak ważna, ponieważ zgodnie z nią tworzy się i zamiera każda cząsteczka materii. Planety rodzą się w postaci pierścienia na równiku swego słońca, stają się kulą i spiralnie się od słońca oddalają zmieniając swój kształt, nachylenie orbity do równika słońca i kąt nachylenia osi biegunów północ-południe do osi rotacji. Wschodnio-zachodnia polaryzacja spłaszcza kule materii i zmusza je do powrotu do punktu zero.

Zadaniem tego dodatniego i ujemnego bieguna jest utrzymywanie w równowadze wydłużających lub spłaszczających się kul, oraz ściskających lub rozchodzących się pierścieniowo na równikach orbit, poprzez działanie przeciwne do biegunów północnego i południowego, które nadzorują równowagę rozciągania i ściskania wzdłuż osi obrotu.

Siłą, która napędza ten doskonały i przebiegający z matematyczną precyzją spektakl, jest elektryczność. Elektryczność dzieli powszechny stan równowagi na dwie połowy, które wyciągają się z punktu podparcia. Bieguny magnetyczne północ-południe, wschód-zachód, odpowiadają za to, aby każde ciało materialne zachowało równowagę w swym ruchu. Russell przyrównuje elektryczność do silnika napędzającego łódź, a magnetyzm do steru, który nadzoruje to, w jakim kierunku ma ona płynąć.

Dzięki biegunowi północnemu i południowemu Natura wytwarza z pierścieni kule materii, a dzięki biegunowi wschodniemu i zachodniemu wypromieniowuje je równikowo z powrotem pod postacią pierścieni. W ten sposób materia wyłania się z przestrzeni, by uformować poruszające się ciała, a następnie zostaje połknięta przez przestrzeń, by zniknąć w zerze nieruchomego źródła.

Ziemia nie jest wielkim magnesem! Cała materia planetarna i cząsteczkowa formuje się na równiku przebiegającym pomiędzy dwoma przeciwnymi biegunami dwóch magnesów Natury. A magnesy Natury – inaczej niż magnesy wytwarzane przez człowieka – nie są cylindryczne, lecz stożkowe. Środek Ziemi stanowi centrum grawitacji, ponieważ dwa równiki dwóch stożkowych magnesów nałożyły się na siebie i utworzyły jeden równik.

Walter Russell – „A New Concept of the Universe”; ©Copyright for the Polish translation by walterrussell.pl 2018

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s